نسيم کویر

نحوه پاسخگویی:

گزیده ای از منبع :


شهید مطهری در توضیح این امر كه حضرت علی چرا در مواجهه با طلحه و زبیر به اصل بیعت اشاره می‌كند، علاوه بر بحث در مورد مفهوم و ماهیت بیعت تأكید می‌كند كه مسأله بیعت كردن قول گرفتن از آنهاست تا پیروی كنند. در واقع بیعت به این معنا نیست كه اگر شما بیعت نكنید، من دیگر خلافتم باطل است. در این جا بیعت كردن به معنی قول تبعیت دادن است. از این نظر بیعت با رأی دادن در زمان ما كمی فرق می‌كند، رأی صرفاً انتخاب كردن است نه تسلیم اطاعت شدن، بیعت این است كه خود را تسلیم امر او می‌كند. (مطهری،1378،ج17،ص88)به هر حال مطهری در بحث امامت، جنبه اصلی آن را جنبه دینی و معنوی آن می‌داند و مسأله زعامت سیاسی را فرع برآن بعد اصلی و نتیجه آن تلقی می‌كند. از این نظر مطهری امامت را فرع بر ولایت می‌داند. بدین معنا كه ولایت مفهوم عام‌تری از امامت است و آن را نیز در بر می‌گیرد. مطهری معتقد است كه ولایت در چهار مورد استفاده می‌شود و در واقع چهار مرتبه دارد كه عبارتند از محبت، مقام مرجعیت دینی، زعامت و اداره كشور و حق تصرف تكوینی در عالم. ایشان بر ولایت پیامبر و امام در هر چهار مورد، تأكید می‌كند. از نظر ایشان، در نظر شیعه مسأله ولایت در همه ابعاد فوق با كلمه امامت به كار رفته است كه جنبه اول، جنبه سیاسی است. براساس آن محق برای جانشینی پیامبر در زعامت و رهبری سیاسی و اجتماعی مسلمین، امام است. بعد دوم بیان احكام دین و مرجعیت دینی است كه براساس آن امامان هم در حد عصمت تبیین‌گر امور دینی هستند و بعد سوم، جنبه معنوی و باطنی است كه براساس آن امامان، دارای نوعی تسلط تكوینی بر جهان و انسان هستند. (مطهری،1374،ج3،ص286)