مسابقه ندای اندیشه ۲۱
لینک مسابقه
منابع:
پاسخ سوال 1
* * *
آیه بعد، گوشه اى از این نعمتها را چنین شرح مى دهد: «کسانى که ایمان آوردند و عمل صالح انجام دادند، آنها را در غرفه هائى از بهشت جاى مى دهیم، که نهرها از زیر آن جارى است» (وَ الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصّالِحاتِ لَنُبَوِّئَنَّهُمْ مِنَ الْجَنَّةِ غُرَفاً تَجْرِی مِنْ تَحْتِهَا الأَنْهارُ).(6)
آنها در قصرهائى که درختان بهشتى از هر سو احاطه اش کرده، و نهرهاى گوناگون ـ که طبق آیات دیگر قرآن، هر کدام طعم و منظره اى مخصوص به خود دارند ـ از لابلاى آن درختان، و زیر این قصرها در جریان است، منزل مى کنند. (توجه داشته باشید «غُرَف» جمع «غرفه»، به معنى ساختمان بلند است که بر اطراف خود مشرف باشد).
امتیاز دیگر غرفه هاى بهشتى این است که: همچون منازل و قصرهاى این جهان نیست، که هنوز انسان دمى در آن نیاسوده است بانگ «الرحیل» زده مى شود بلکه، «آنها جاودانه در آن خواهند ماند» (خالِدِینَ فِیها).
و در پایان آیه اضافه مى کند: «چه خوب است پاداش آنها که براى خدا عمل مى کنند» (نِعْمَ أَجْرُ الْعامِلِینَ).
یک مقایسه ساده، میان آنچه درباره کفار و گنهکاران در آیات گذشته، گفته شد، با آنچه در این آیه آمده است، عظمت پاداش مؤمنان را روشن مى کند.
کفار، در لابلاى آتش و عذابى بودند که، از فرق، تا قدم، آنها را فرا گرفته بود، و به عنوان سرزنش، به آنها گفته مى شد: «بچشید آنچه را عمل مى کردید»!.
اما مؤمنان در میان نعمتهاىِ بهشتى غوطهورند، و رحمت پروردگار از هر سو، آنها را احاطه کرده، و به جاى جمله هاى ملامت بار، سخنانى مى شنوند که، همه نشانه محبت و لطف خداوند کریم است، آرى به آنها گفته مى شود: «چه خوب و زیبا است اجر و پاداش عمل کنندگان».
بدیهى است منظور از «عامِلِیْن» به قرینه جمله هاى قبل، کسانى است که عمل صالح و توأم با ایمان دارند، هر چند کلمه «عامِلِین» مطلق استآیه بعد، مهمترین اوصاف مؤمنان عامل، را به این صورت بیان مى کند: «آنها کسانى هستند که در برابر مشکلات، صبر و استقامت به خرج مى دهند، و بر پروردگارشان توکل مى کنند» (الَّذِینَ صَبَرُوا وَ عَلى رَبِّهِمْ یَتَوَکَّلُونَ).(59)
------------
پاسخ سوال 2
جالب این که، در مورد بهشتیان، تعبیر «یُحْبَرُون» آمده، که نشان رضایت همه جانبه آنها است، ولى درباره دوزخیان به «مُحْضَرُون» تعبیر مى کند، که دلیل بر نهایت کراهت و ناخوشایندى آنها است، زیرا احضار کردن در مواردى اطلاق مى شود که بر خلاف میل باطنى انسان، صورت مى گیرد.
نکته دیگر این که: در مورد بهشتیان «ایمان» و «عمل صالح» را هر دو قید مى کند، در حالى که در مورد دوزخیان، تنها به عدم ایمان (انکار مبدأ و معاد) قناعت نموده است، اشاره به این که: براى ورود در بهشت، تنها ایمان کافى نیست، عمل صالح نیز لازم است، اما براى دخول در دوزخ، عدم ایمان کافى است، هر چند گناهى از او سر نزده باشد، چرا که کفر، خود، بزرگترین گناه است!.
-------------------
پاسخ سوال 3
منبع:http://www.beytoote.com/religious/grateful/doing23ramadan.html
امام صادق عليه السلام ـ خطاب به ابو بصير ـ :
« هر كس دو سوره عنكبوت و روم را در ماه رمضان ، در شب بيست و سوم بخواند ، به خدا قسم ـ اى ابو محمّد ـ او از اهل بهشت است و هرگز در اين سخن استثنا نمى كنم و نمى ترسم كه خداوند ، در اين سوگند گناهى بر من بنويسد.
اين دو سوره نزد خداوند ، جايگاهى والا دارند.» (9)
----------------------
پاسخ سوال 4
مى فرماید: «روى خود را متوجه آئین پاک و خالص پروردگار کن»! (فَأَقِمْ وَجْهَکَ لِلدِّینِ حَنِیفاً).
چرا که «این فطرتى است که خداوند انسان ها را بر آن آفریده، دگرگونى در آفرینش خدا نیست» (فِطْرَتَ اللّهِ الَّتِی فَطَرَ النّاسَ عَلَیْها لاتَبْدِیلَ لِخَلْقِ اللّهِ).
«این است دین و آئین محکم و استوار» (ذلِکَ الدِّینُ الْقَیِّمُ).
«ولى اکثر مردم نمى دانند» (وَ لکِنَّ أَکْثَرَ النّاسِ لایَعْلَمُونَ).
«وجه» به معنى «صورت» است، و در اینجا منظور صورت باطنى و روى دل مى باشد، بنابراین، منظور تنها توجه با صورت نیست، بلکه توجه با تمام وجود است، زیرا وجه و صورت، مهمترین عضو بدن و سنبل آن است.
«أقم» از ماده «اقامه» به معنى صاف و مستقیم کردن و بر پا داشتن است.
و «حنیف» از ماده «حنف» (بر وزن کنف)، به معنى تمایل از باطل به سوى حق و از کجى به راستى است، به عکس «جنف» (بر همین وزن) به معنى تمایل از راستى به گمراهى است.
بنابراین، «دین حنیف» یعنى دینى که از تمام کجى ها و از انحرافات و خرافات و گمراهى ها، به سوى راستى و درستى متمایل شده است.
مجموع این جمله، چنین معنى مى دهد: توجه خود را دائماً به سوى آئینى داشته باش که از هرگونه اعوجاج و کجى، خالى است، همان آئین اسلام و همان آئین پاک و خالص خدا.(1) آیه فوق تأکید مى کند: دین حنیف و خالص خالى از هرگونه شرک، دینى است که خداوند در سرشت همه انسان ها آفریده است، سرشتى است جاودانى و تغییرناپذیر، هر چند بسیارى از مردم توجه به این واقعیت نداشته باشند.
----------------------------------------
پاسخ سوال 5
آخرین آیه مورد بحث، که آخرین آیه سوره «روم» است، دو دستور مهم و یک بشارت بزرگ، به پیامبر گرامى اسلام(صلى الله علیه وآله) مى دهد، تا او را در این مبارزه پى گیر و مستمر، در برابر این لجوجان جاهل، و بى خردان سرسخت، به استقامت دعوت کند.
نخست مى گوید: «اکنون که چنین است در برابر همه حوادث، همه آزارها و کارشکنى ها و نسبت هاى ناروا، شکیبائى و صبر پیشه کن» (فَاصْبِرْ).
که شکیبائى و صبر و استقامت، کلید اصلى پیروزى است.
و براى این که پیامبر را در این راه دلگرم تر کند، مى افزاید: «وعده خدا به طور مسلّم حق است» (إِنَّ وَعْدَ اللّهِ حَقٌّ).
دومین دستور، دستور به تسلط بر اعصاب و حفظ متانت و آرامش، و به اصطلاح از جا در نرفتن در این مبارزه سخت و پى گیر است، مى فرماید: «هرگز نباید کسانى که ایمان ندارند تو را خشمگین و عصبانى کنند» (وَ لایَسْتَخِفَّنَّکَ الَّذِینَ لایُوقِنُونَ).
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
نظرات خود را فراموش نکنید
تمامی پـــــــاسخ ها به طور کامل ،بر اساس منبع ،صحیح می باشند.